Dworek Beaty Matejkówny-Kirchmayerowej w Krakowie-Dębnikach

Za solidnym murem rozciągającym się tuż za Mostem Dębnickim, przy ul. Powroźniczej 2 mieści się dziś Biblioteka Główna Biblioteki Kraków. W kontekście znaku jest to wielce interesujące miejsce – biblioteka to wszak ogromny zbiór książek, w których aż roi się od znaków graficznych. To pierwsza warstwa naszej opowieści. Zanim jednak do dworku wprowadziła się biblioteka, był tu żłobek, wcześniej przedszkole, w czasie okupacji dom zajmowali Niemcy, a przed 1939 rokiem mieszkała tu rodzina Królów i spowinowaconych z nimi Braunów. Willa została wybudowana na zlecenie Beaty Kirchmayerowej, córki Jana Matejki, prawdopodobnie w 1897 roku, na gruncie sąsiadującym z fabryką wyrobów ceramicznych. Kilka lat wcześniej, w 1894 roku, Kirchmayerowa wraz ze szwagrem Adamem zostali właścicielami wspomnianej fabryki. Zakład ten od 1889 roku należał do budowniczego Józefa Niedźwieckiego i architekta Józefa Pokutyńskiego, którzy zawiązali spółkę, by produkować dachówki i kafle. Firma po przejęciu przez Kirchmayerów nadal funkcjonowała pod nazwą „J. Niedźwiecki i Ska”, tak też sygnowane były wyroby z Dębnik. I choć fabryka produkowała głównie piece kaflowe, to sławę przyniósł jej dział ceramiki artystycznej, który funkcjonował wprawdzie krótko, bo jedynie do 1910 roku, lecz realizował projekty takich artystów jak Konstanty Laszczka, Jan Szczepkowski czy Stefan Matejko. I jest to druga warstwa opowieści o dębnickich znakach, których znajdziecie w tej przestrzeni wiele. Bacznie ich wypatrujcie!