Lachowice położone są na pograniczu Beskidu Żywieckiego i Beskidu Małego, na zachód od Suchej Beskidzkiej. Jest to duża wieś, której zabudowania rozciągają się wzdłuż doliny potoku Lachówka oraz przebiegającej tędy linii kolejowej.

Historia Lachowic sięga XIII w., kiedy przybyli tu pierwsi osadnicy, jednak dopiero w XVII w. wieś została oficjalnie założona przez Piotra Komorowskiego, właściciela Suchej Beskidzkiej. Lachowice wchodziły w skład Państwa Suskiego (1608-1848) i należały do parafii w Suchej.

Wprawdzie samodzielną parafią stały się Lachowice w 1841 r., ale kościół zbudowano tutaj już w 1789 r. Powstał on na miejscu rozebranej kaplicy cmentarnej, stąd przy kościele znajduje się cmentarz. Otoczona wysokimi, starymi drzewami świątynia usytuowana jest w środku wsi, na niewielkim wzniesieniu. Kościół otacza drewniane ogrodzenie z belek, z trzema bramkami i daszkami gontowymi.

Nosząca wezwanie świętych Piotra i Pawła świątynia jest budowlą drewnianą, o konstrukcji zrębowej, nakrytą wysokim, niezwykle malowniczym dachem gontowym. Kościół jest orientowany, czyli zwrócony prezbiterium w stronę wschodnią. Prezbiterium jest węższe od nawy głównej i zamknięte wielobocznie; od północy przylega do niego zakrystia. Wysoka wieża o pochyłych ścianach obitych deskami znajduje się po zachodniej stronie kościoła. Zakończona jest nadwieszoną izbicą i zwieńczona hełmem baniastym. Kościół jest otoczony sobotami, w znacznej części otwartymi, z trzema wejściami. Pod daszkiem sobót znajdują się stacje Męki Pańskiej namalowane w 1846 r. przez Antoniego Krząstkiewicza.

We wnętrzu kościoła zwraca uwagę niezwykły, podwójny otwór tęczowy (między nawą a prezbiterium): górny z drewnianym, rzeźbionym krucyfik-sem, a dolny, półkoliście wycięty, z posągami Matki Bożej i św. Jana Ewangelisty. Ołtarz główny, konsekrowany w 1855 r., jest utrzymany w stylu późnego baroku. Pomiędzy parami kolumn znajduje się wizerunek Matki Bożej z Dzieciątkiem z 1. poł. XVIII w., a powyżej przedstawienie patronów kościoła; całość wieńczy promienista gloria. Cztery ołtarze boczne – barokowe i barokowo-klasycystyczne – pochodzą również z wieku XIX.

Ściany świątyni zdobi polichromia o charakterze architektonicznym i figuralnym. Powstała ona w znacznej części w 1794 r., odnowiono ją w 1836 r., a postacie Apostołów zostały namalowane w 1891 r.

W latach 1987-1989 przeprowadzono prace konserwatorskie wszystkich ołtarzy i polichromii kościoła. Wykonywały je dwa zespoły z Krakowa: pani Zofii Stawowiak i Pani Haliny Jaworskiej, na jubileusz 200-lecia kościoła.

Tekst: Barbara Sanocka, maj 2008